روکش دندان، پوششی است که تمام سطح دندان را در بر می‌گیرد و برای محافظت از دندان‌های آسیب‌دیده، شکسته، یا ضعیف شده، به کار می‌رود. روکش‌ها می‌توانند زیبایی و عملکرد دندان‌ها را بهبود بخشند و از شکستگی آن‌ها جلوگیری کنند. دو نوع اصلی روکش دندان : PFM و زیرکونیا

● روکش PFM

مزایا

• استحکام بالا : روکش‌های PFM به دلیل داشتن لایه فلزی زیرین، استحکام بالایی دارند و برای دندان‌های آسیاب که تحت فشار زیادی قرار دارند، مناسب هستند.

• مقاومت : این روکش ها مقاومت بالایی در برابر شکستگی دارند.

• قیمت مناسب : این روکش ها نسبت به روکش های تمام سرامیک قیمت مناسب تری دارند.

معایب

• زیبایی کمتر : لایه فلزی زیرین روکش PFM می‌تواند باعث ایجاد خط تیره در لثه شود و زیبایی آن را کاهش دهد.

• احتمال ساییدگی : احتمال ساییدگی این روکش ها نسبت به روکش های تمام سرامیک بیشتر است.

● روکش زیرکونیا (تمام سرامیک)

مزایا

• زیبایی بیشتر : روکش‌های زیرکونیا از مواد سرامیکی ساخته می‌شوند و ظاهری بسیار طبیعی و زیبا دارند.

• سازگاری زیستی : زیرکونیا با بافت‌های دهان سازگاری بالایی دارد و احتمال ایجاد حساسیت یا التهاب را کاهش می‌دهد.

• دقت بالا : روکش های زیرکونیا با دقت بسیار بالایی ساخته می شوند.

• احتمال پوسیدگی کمتر : به دلیل ساختار خاص این روکش ها، احتمال پوسیدگی ثانویه در آنها بسیار کمتر است.

معایب

• هزینه : روکش‌های زیرکونیا معمولاً گران‌تر از روکش‌های PFM هستند.

مراحل انجام روکش دندان

• آماده‌سازی دندان : دندانپزشک بخشی از ساختار دندان را برمی‌دارد تا فضای کافی برای قرار دادن روکش ایجاد شود.

• قالب‌گیری : از دندان قالب‌گیری می‌شود تا روکش در لابراتوار دندانپزشکی ساخته شود.

• روکش موقت : تا زمان آماده شدن روکش اصلی، یک روکش موقت روی دندان قرار داده می‌شود.

• قرار دادن روکش اصلی : پس از آماده شدن روکش اصلی، روکش موقت برداشته شده و روکش اصلی روی دندان چسبانده می‌شود.

مراقبت های بعد از روکش دندان

• رعایت بهداشت دهان و دندان به طور منظم.

• اجتناب از جویدن غذاهای سفت با دندان روکش شده.

• مراجعه به دندانپزشک برای بررسی‌های دوره‌ای.